Rogi dmią w leśnej gęstwinie
   Na ich wojennej nucie wychynął Orzeł Biały
   Dumnie pierś wypinając
   Zakwilił złowieszczo
   Rozpostarł skrzydła swe mocarne
   Uderzył szponami, dziobem
   Ha ! Cóż to za bój !
   Wróg pada pokotem
   Krwią zbluzgane piękne pióra Orła lśnią
   Ha ! Te uśmiechnięte słowiańskie lica
   Co strachu nie znają
   Krwi swej upuścić nie dają
   Posoce mężne ramiona wroga skąpały
   ... A nad nimi, hen, tam wśród obłoków
   Bojowo kwili Orzeł Biały
   Tam krążąc czyha... KU PRZESTRODZE !

   Arkon